Aan de rand van het Titicacameer ligt het stadje Puno. Op het eerste gezicht niet heel bijzonder, maar geen enkel Nederlands plaatsje kan tippen aan de geweldige omgeving die Puno haar glans geeft. Een glinsterend bergmeer op 4000 meter hoogte, met prachtige eilanden en omringd door witte bergtoppen. Één van de bekendste eilanden is Isla Taquile, dat op drie uur varen van Puno ligt. Een klein eiland met een bevolking van 2000 mensen, die nog op hun eigen traditionele wijze leven. Onderweg meren we eerst aan bij de zogenaamde Uros-eilanden, drijvende eilandjes van riet, met rieten hutjes, rieten uitkijktorentjes, rieten boten, rieten versieringen en ´uit de kluiten gewassen´ mensen. Hoewel het riekt naar een toeristisch pretpark, kunnen we na gesprekken met de mensen echt wat van hun cultuur te weten komen. En ja, het blijft enorm speciaal om over een rieten eiland te lopen, het voelt alsof je over hele zachte kussens loopt - wel uitkijken voor rotte plekken! - . Na de Uros-eilanden begeven we ons richting Isla Taquile, een lange, langzame tocht over het uitgestrekte meer. Wel zes keer insmeren met Superblock factor 55, want ja, we hebben wat geleerd! Rond 12 uur meerden we aan bij het eiland. We werden meteen geconfronteerd met het fotosmeergeld. Een dreumes van nog niet eens drie jaar, waar Anne terloops een foto van maakte, liep gillend achter ons aan; ´Un sol! Un sol!´. We hebben de mond gesnoerd met een muntje van 20 cent. Het centrum was nog niet eens een kilometer verder, maar het is zo steil als Marianne´s haar nu en de hoogte zorgt regelmatig voor zuurstoftekort. Al lopend hoorden we aanzwellend tromgeroffel en gefluit op de pannen, en toen we op het plein aankwamen was daar een groots feest aan de gang: dansende mensen, kleurrijke kostuums, vrolijke muziek, marktkraampjes met handwerk en meeswingende oudsten. We konden er uren naar kijken, maar na drie kwartier besloten we nog eventjes het eiland te verkennen. Rond vier uur waren we terug op de plaza, inmiddels waren alle dagtoeristen al verdwenen en keerde de rust weder. Een goed momento om op zoek te gaan naar een habitación, want ja, wij wilden graag een nacht blijven om nog meer van het eiland en haar bewoners te kunnen genieten. We stapten maar op iemand af, want er waren geen ho(s)tels te bekennen. Even later zaten we in een klein lemen hutje, dat hoorde bij het familiebezit van Bernardo en Antonio. Zij zorgden goed voor ons met een heerlijke pannekoekenmaaltijd, soep als ontbijt en voor de koude donkere nacht een heerlijke winddichte poncho. Om 7 uur begon een volgende dans, de muziek leek verdacht veel op dat van de rest van de middag en van de dans konden we weinig zien, want het was stikdonker. Nergens op het eiland is electriciteit, en omdat er nergens licht is, kun je de hele nacht genieten van de immense hoeveelheid sterren die de hemel vullen. Er vielen er velen, maar er bleven er nog genoeg over. Wow, dat is echt onvoorstelbaar!

De volgende dag hebben we nog de andere kant van het eiland verkend, na een tip van een sociale Vlaam. Schitterende verlaten stranden, diep in ons hart stiekem mooier dan Mancora. Ongerept zand, afgezien van de schapen die daar rondscharrelden en uitzicht op de mooiste bergtoppen van Bolivia. Adembenemend (Op vierduizend meter hoogte een veelvoorkomend fenomeen).

Een enorm gave ervaring, die we niet snel zullen vergeten! Vandaag gaan we terug naar Lima, onze allerlaatste nachtjes weer bij Perla doorbrengen. Helaas geen tussenstop tijdens de reis, want we willen maandag en dinsdag nog twee projecten bezoeken in en rondom Lima. Een lang verhaal, maar we dachten, laten we jullie eens lekker verwennen.

Ps. Nog een vermeldenswaardige ervaring: onze eerste avond in Puno gingen we uit eten in één van de vele restaurantjes in de hoofdstraat. Net toen we wilden bestellen, kwamen er twee meiden binnen, waarvan de één wel heel erg verdacht leek op Lieneke Krijtenburg! Een bizar toeval zonder toeval! Het werd een erg gezellige avond, we hebben uitgebreid onze ervaringen gedeeld onder het genot van een Alpaca-steak en Pisco Sour.