17 juli 2010

Brakheid! Zijn net terug van een slopende, maar mooie dag in de bergen. We stapten vanmorgen om 7 uur al in de bus, en dan niet in een gewone, maar een Peruaans minibusje, waarin werkelijk alle ruimte benut wordt. Gerrit en Ria wilden ons meenemen naar Ocros, een afgelegen dorpje in de bergen. Hier zouden we door de lokale gemeente ontvangen worden, ze zijn daar bezig met de bouw van een kerk, die de GZB deels sponsort, dus dan konden we mooi ook wat foto's maken van het proces. De busrit was alleen wat langer dan verwacht -Welkom in Peru -. Na vier uur lang stenen op de weg, gaten in de weg, koeien op de weg, varkens op de weg, bochten in de weg, tegenliggers in de heg en huilende peuters onderweg, bereikten we eindelijk het schitterend gelegen dorpje. Want ondanks dat de rit echt comfortabel was, was de omgeving en het uitzicht ge-wel-dig! Steeds hogere bergen en diepere dalen, ydillische dorpjes en wat cactussen. Mannen, beeld je eens in, drie uur lang met een volle blaas over de weg hobbelen. Eindelijk, we stoppen. Ideaal, een prachtig uitzicht, zonder doortrekken, na zo lang wachten je blaas legen. Er is niks mooiers. (Bijdrage van Anne, Marianne moest nog een uur wachten, want plastuiten kennen ze niet in Peru). Eenmaal in Ocros werden we hartelijk ontvangen door de gemeente, die zich verzameld had op het terrein rond de kerk in aanbouw. Terwijl de vrouwen druk aan het koken waren, en de kinderen nieuwsgierig om ons heen hingen, werden we door een aantal mannen rondgeleid in en om de kerk. Gerrit was druk in gesprek over de bouw van de kerk en Anne maakte foto's, tot groot vermaak van de kinderen. Na de rondleiding werden wij vieren naar een tafel onder een soort luifel gedirigeerd. Hier konden wij zitten tijdens de maaltijd, terwijl de rest van de mensen verspreid op het gras zat. De tafel was op ideale hoogte, met onze kin op de rand konden we de soep zo naar binnen slurpen. Geen gezicht, maar functioneel :P. We kregen ook nog eens kado's, zelfgemaakte tassen als aandenken. Kortom, we werden als koning(inn)en behandeld. Het eten was erg lekker (de kip hebben we aan de honden gevoerd, roze is mooi, maar niet voor kippenvlees...) en de mensen waren vriendelijk. Al konden we het grootste deel van wat ze zeiden niet verstaan. Toen ik later aan Ria vroeg wat 'Tienes plata?', betekende, bleek een oudere dame me domweg om geld gevraagd te hebben. En ik maar lief lachen :D. Na de maaltijd namen we uitgebreid afscheid en gingen met Pablo mee om nog andere dingen in het dorp te bekijken. Eenmaal bij de weg aangekomen, hoorden we dat er precies op dat moment een bus aankwam richting Ayacucho. Toet-toet-pep-claxonherrie, die moet je horen aankomen! Ondanks het onverwachts snelle afscheid grepen we deze kans met beide handen aan, niet wetend wanneer er weer een bus zou gaan! Voor we het wisten zaten we dus alweer in een (dit keer iets grotere) bus terug naar huis. Een gekke dag eigenlijk, 8 uur reizen om anderhalf uur ergens te zijn. Maar we hebben zeker genoten!

19 juli 2010

Nog een uurtje, dan stappen we weer op de bus naar Lima. Afscheid nemen van Ayacucho dus! Dat valt zwaar, want we hebben het goed gehad hier! Bedankt Gerrit en Ria, voor jullie enorme gastvrijheid en het delen van jullie ervaringen! Gisteren en vandaag zijn we vooral nog druk geweest met de muurschildering voor Nuestra Casita, hij is zo goed als af, een leuk geschenk voor de kinderen daar!

We gaan nu via Lima richting Tarapoto, het Vathorst van de jungle. Daar willen we een aantal dagen genieten van de mooie omgeving, om daarna in Moyobamba een project te bezoeken.

Bedankt voor jullie berichtjes, we vinden het erg leuk om te lezen! We houden jullie op de hoogte!

Liefs Anne (zeg maar Anno)& Marianne