Fiesta met Taquile
Aan de rand van het Titicacameer ligt het stadje Puno. Op het eerste gezicht niet heel bijzonder, maar geen enkel Nederlands plaatsje kan tippen aan de geweldige omgeving die Puno haar glans geeft. Een glinsterend bergmeer op 4000 meter hoogte, met prachtige eilanden en omringd door witte bergtoppen. Één van de bekendste eilanden is Isla Taquile, dat op drie uur varen van Puno ligt. Een klein eiland met een bevolking van 2000 mensen, die nog op hun eigen traditionele wijze leven. Onderweg meren we eerst aan bij de zogenaamde Uros-eilanden, drijvende eilandjes van riet, met rieten hutjes, rieten uitkijktorentjes, rieten boten, rieten versieringen en ´uit de kluiten gewassen´ mensen. Hoewel het riekt naar een toeristisch pretpark, kunnen we na gesprekken met de mensen echt wat van hun cultuur te weten komen. En ja, het blijft enorm speciaal om over een rieten eiland te lopen, het voelt alsof je over hele zachte kussens loopt - wel uitkijken voor rotte plekken! - . Na de Uros-eilanden begeven we ons richting Isla Taquile, een lange, langzame tocht over het uitgestrekte meer. Wel zes keer insmeren met Superblock factor 55, want ja, we hebben wat geleerd! Rond 12 uur meerden we aan bij het eiland. We werden meteen geconfronteerd met het fotosmeergeld. Een dreumes van nog niet eens drie jaar, waar Anne terloops een foto van maakte, liep gillend achter ons aan; ´Un sol! Un sol!´. We hebben de mond gesnoerd met een muntje van 20 cent. Het centrum was nog niet eens een kilometer verder, maar het is zo steil als Marianne´s haar nu en de hoogte zorgt regelmatig voor zuurstoftekort. Al lopend hoorden we aanzwellend tromgeroffel en gefluit op de pannen, en toen we op het plein aankwamen was daar een groots feest aan de gang: dansende mensen, kleurrijke kostuums, vrolijke muziek, marktkraampjes met handwerk en meeswingende oudsten. We konden er uren naar kijken, maar na drie kwartier besloten we nog eventjes het eiland te verkennen. Rond vier uur waren we terug op de plaza, inmiddels waren alle dagtoeristen al verdwenen en keerde de rust weder. Een goed momento om op zoek te gaan naar een habitación, want ja, wij wilden graag een nacht blijven om nog meer van het eiland en haar bewoners te kunnen genieten. We stapten maar op iemand af, want er waren geen ho(s)tels te bekennen. Even later zaten we in een klein lemen hutje, dat hoorde bij het familiebezit van Bernardo en Antonio. Zij zorgden goed voor ons met een heerlijke pannekoekenmaaltijd, soep als ontbijt en voor de koude donkere nacht een heerlijke winddichte poncho. Om 7 uur begon een volgende dans, de muziek leek verdacht veel op dat van de rest van de middag en van de dans konden we weinig zien, want het was stikdonker. Nergens op het eiland is electriciteit, en omdat er nergens licht is, kun je de hele nacht genieten van de immense hoeveelheid sterren die de hemel vullen. Er vielen er velen, maar er bleven er nog genoeg over. Wow, dat is echt onvoorstelbaar!
De volgende dag hebben we nog de andere kant van het eiland verkend, na een tip van een sociale Vlaam. Schitterende verlaten stranden, diep in ons hart stiekem mooier dan Mancora. Ongerept zand, afgezien van de schapen die daar rondscharrelden en uitzicht op de mooiste bergtoppen van Bolivia. Adembenemend (Op vierduizend meter hoogte een veelvoorkomend fenomeen).
Een enorm gave ervaring, die we niet snel zullen vergeten! Vandaag gaan we terug naar Lima, onze allerlaatste nachtjes weer bij Perla doorbrengen. Helaas geen tussenstop tijdens de reis, want we willen maandag en dinsdag nog twee projecten bezoeken in en rondom Lima. Een lang verhaal, maar we dachten, laten we jullie eens lekker verwennen.
Ps. Nog een vermeldenswaardige ervaring: onze eerste avond in Puno gingen we uit eten in één van de vele restaurantjes in de hoofdstraat. Net toen we wilden bestellen, kwamen er twee meiden binnen, waarvan de één wel heel erg verdacht leek op Lieneke Krijtenburg! Een bizar toeval zonder toeval! Het werd een erg gezellige avond, we hebben uitgebreid onze ervaringen gedeeld onder het genot van een Alpaca-steak en Pisco Sour.
Voicemail
We zijn op dit moment in Máncora. Je kunt ons vinden op het strand, vijfde palmboom links, na de tweede hangmat rechts, ontwijk de rotonde van straatverkopers en blijf doorlopen tot aan het 62ste strandtentje. Dan ziet u vanzelf twee rode gringo´s liggen! (oorzaak: Garnier zonnebrandwerende crème -factor 30 - spuitpompje - plakt niet - waterproof - 7 euro... in de aanbieding KOOP HET NIET!)
Hasta Pronto!
Moyobamba
Het begon allemaal in huize Apollos en Pilar. Na een warm welkom en vele grappen van Apollos, checkten we in bij een hostel in de straat. We probeerden een beetje bij te komen van de reis in de hangmat, terwijl een vriendelijk bob marley-type ons kwam begroeten. Al snel liep zijn introductie uit in een lange preek over zijn overtuiging en magic mushrooms. Dat begint al lekker! We hebben hem maar meteen gebombardeerd tot Mush-roommate. En of het nou de mushrooms waren of onze vergeetachtigheid, even later waren de paspoorten zoek! In paniek doorzochten we al onze spullen, maar het donkerblauwe tasje was nergens te vinden. Al snel kwamen we tot de conclusie dat we het tasje wel in de taxi hadden moeten laten liggen. Met gierende mototaxibanden vlogen we naar het taxibedrijf (waarvan we de naam niet eens wisten, gelukkig was er maar één met een geel uithangbord). We hadden Apollos aan onze zijde, die wist hoe hij de dingen aan moest pakken en voor ons het woord deed. Gracias al Señor; het tasje was gevonden en ze hadden het netjes voor ons bewaard. Zelfs het geld zat er nog in! Opgelucht en volgens Apollos al kakelend, keerden we terug naar huis.
Zondag hebben we hermanos ontmoet in de kerk van Moyobamba. ‘s Morgens de grote in het centrum en ‘s avonds de huiskerk bij Juan in de achtertuin. We werden hartelijk ontvangen en zelfs uitgenodigd voor de maaltijd bij Juan. Wat een gastvrijheid!
Maandag hebben we ‘s morgens een korte voorlichting gehad van de directeur van San Lucas over de projecten in de omgeving van Moyobamba. Met de hulp van een Engels sprekende medewerker kregen we een goede indruk van het mooie werk dat ze doen in Nuevo Jerusalem. Een stad (nou ja, in wording...) gevestigd op de bergen. Een betere naam kun je niet verzinnen. Dit dorpje hebben we vandaag bezocht met de directeur en Thera, ook een Nederlandse (die op de Wittenberg woont!). Wat een ervaring! Om er te komen moest je eerst een uur klimmen over bergpaadjes en wiebelende hangbruggen... Het was erg mooi om te zien hoe het dorp zich ontwikkelt. Ecologische koffiebouw, ecologische waterloze (lees: zonder water) toiletten in aanbouw. Een kerk die het centrum van het dorp vormt en ‘s nachts (electrisch) licht verspreidt! De mensen waren verlegen maar vriendelijk, maar met een camera en een volleybal kom je een heel eind! Een erg mooie ervaring! Terug in Moyobamba stond de lunch al voor ons klaar bij Apollos en Pilar, dit keer gekookt door hun gast Jeanette de Groot. Lekker, weer een keer op z´n Hollands! Aan tafel hadden we goede gesprekken over ontwikkeling en de consumptiemaatschappij...(zie http://www.youtube.com/watch?v=gLBE5QAYXp8)
We sluiten deze blog af met een paar wijze woorden van een Peruaan!
We came across a fisherman, lying in his hammock. He was just lying there all day, not doing much. We asked him why he was lying there, just doing nothing. Why don´t you spend some more time going fishing? The man said: What for? Well, then you can catch more fish! What for? Then you could sell more fish! What for? So you get more money! What for? Then you can buy another boat! What for? Then you can get a whole fleet! What for? So you can catch more fish! What for? To get more money! What for? To build a factory! What for? So you can sell more fish! What for? To earn more money! What for? So you can go on holidays! What for? To see beautiful scenery, and get some rest! And what do you think I am doing right now?! the man replied...
La Selva, even helemaal weg!
Op vakantie in je vakantie, ja dat kan! We zijn net terug uit hetKattenbroek van de Jungle! Nog meer Jungle dan in Tarapoto! Wat hebben we het goed gehad! Heerlijk met een bootje gecrossd over een zijtak van de Amazone, gezwommen in een natuurlijk bronnetje waar de vlinders ons om de oren vlogen! Paradise
Vanuit het zonnige warme Tarapoto een dikke plakkerd!
Goede vakantie of werkse,
Ons
Adiós, Ayacucho!
17 juli 2010
Brakheid! Zijn net terug van een slopende, maar mooie dag in de bergen. We stapten vanmorgen om 7 uur al in de bus, en dan niet in een gewone, maar een Peruaans minibusje, waarin werkelijk alle ruimte benut wordt. Gerrit en Ria wilden ons meenemen naar Ocros, een afgelegen dorpje in de bergen. Hier zouden we door de lokale gemeente ontvangen worden, ze zijn daar bezig met de bouw van een kerk, die de GZB deels sponsort, dus dan konden we mooi ook wat foto's maken van het proces. De busrit was alleen wat langer dan verwacht -Welkom in Peru -. Na vier uur lang stenen op de weg, gaten in de weg, koeien op de weg, varkens op de weg, bochten in de weg, tegenliggers in de heg en huilende peuters onderweg, bereikten we eindelijk het schitterend gelegen dorpje. Want ondanks dat de rit echt comfortabel was, was de omgeving en het uitzicht ge-wel-dig! Steeds hogere bergen en diepere dalen, ydillische dorpjes en wat cactussen. Mannen, beeld je eens in, drie uur lang met een volle blaas over de weg hobbelen. Eindelijk, we stoppen. Ideaal, een prachtig uitzicht, zonder doortrekken, na zo lang wachten je blaas legen. Er is niks mooiers. (Bijdrage van Anne, Marianne moest nog een uur wachten, want plastuiten kennen ze niet in Peru). Eenmaal in Ocros werden we hartelijk ontvangen door de gemeente, die zich verzameld had op het terrein rond de kerk in aanbouw. Terwijl de vrouwen druk aan het koken waren, en de kinderen nieuwsgierig om ons heen hingen, werden we door een aantal mannen rondgeleid in en om de kerk. Gerrit was druk in gesprek over de bouw van de kerk en Anne maakte foto's, tot groot vermaak van de kinderen. Na de rondleiding werden wij vieren naar een tafel onder een soort luifel gedirigeerd. Hier konden wij zitten tijdens de maaltijd, terwijl de rest van de mensen verspreid op het gras zat. De tafel was op ideale hoogte, met onze kin op de rand konden we de soep zo naar binnen slurpen. Geen gezicht, maar functioneel :P. We kregen ook nog eens kado's, zelfgemaakte tassen als aandenken. Kortom, we werden als koning(inn)en behandeld. Het eten was erg lekker (de kip hebben we aan de honden gevoerd, roze is mooi, maar niet voor kippenvlees...) en de mensen waren vriendelijk. Al konden we het grootste deel van wat ze zeiden niet verstaan. Toen ik later aan Ria vroeg wat 'Tienes plata?', betekende, bleek een oudere dame me domweg om geld gevraagd te hebben. En ik maar lief lachen :D. Na de maaltijd namen we uitgebreid afscheid en gingen met Pablo mee om nog andere dingen in het dorp te bekijken. Eenmaal bij de weg aangekomen, hoorden we dat er precies op dat moment een bus aankwam richting Ayacucho. Toet-toet-pep-claxonherrie, die moet je horen aankomen! Ondanks het onverwachts snelle afscheid grepen we deze kans met beide handen aan, niet wetend wanneer er weer een bus zou gaan! Voor we het wisten zaten we dus alweer in een (dit keer iets grotere) bus terug naar huis. Een gekke dag eigenlijk, 8 uur reizen om anderhalf uur ergens te zijn. Maar we hebben zeker genoten!
19 juli 2010
Nog een uurtje, dan stappen we weer op de bus naar Lima. Afscheid nemen van Ayacucho dus! Dat valt zwaar, want we hebben het goed gehad hier! Bedankt Gerrit en Ria, voor jullie enorme gastvrijheid en het delen van jullie ervaringen! Gisteren en vandaag zijn we vooral nog druk geweest met de muurschildering voor Nuestra Casita, hij is zo goed als af, een leuk geschenk voor de kinderen daar!
We gaan nu via Lima richting Tarapoto, het Vathorst van de jungle. Daar willen we een aantal dagen genieten van de mooie omgeving, om daarna in Moyobamba een project te bezoeken.
Bedankt voor jullie berichtjes, we vinden het erg leuk om te lezen! We houden jullie op de hoogte!
Liefs Anne (zeg maar Anno)& Marianne
Ayacucho
Na een reis van negen uur 'landen' we in de zonnige bergstad Ayacucho! Wat een prachtige stad, wat een prachtige natuur, wat een verschil met Capital Lima! Na een kort taxiritje bellen we aan bij de familie Nijland. We worden warm verwelkomd en hebben meteen enorm boeiende gesprekken over het land, de stad en de zending. Omdat Ayacucho op een iets hogere berg ligt dan de Utrechtse Heuvelrug krijgt Marianne een beetje last van de ziekte 'des hooggebergtes'. We hebben met de bus een pas van 4000 meter beklommen en bevinden ons de komende week op 2800 meter! Na een lange ochtendsiesta voelen we ons allebei al wat beter en gaan we met Ria naar de stad. Totaal anders dan Lima. Veel dorpser, zonniger én goedkoper! We mogen een kijkje nemen bij een klein bedrijfje opgezet door een lokale bewoonster en kennis van Ria. Allemaal handgemaakte tassen, prachtig! Dinsdag zijn we naar de plaatselijke markt geweest. Even heel wat anders dan in Nederland. Geen Stoepje, geen stroopwafelkruimels. Nee, geblendeerde kikkers, ( weet je ook wat er in die opkikkers zit in Nederland ) schapenkoppen, en zo kleurrijk als de pastel van Vincent van Gogh; overal fruit! Na de markt taxien we weer voor vijf sol richting Nuestra Casita. Ria heeft hier samen met een Peruaans echtpaar een kinderopvang opgezet. Wat mooi om te zien hoe Ria in dit werk opgaat. Ze gaat er helemaal voor! We hebben daar heerlijk even met de kinderen gespeeld. Zowel de meegebrachte knuffels en tasjes als de Canon 1000D waren een groot succes. Na gebailabailad te hebben keren we weer huiswaarts. En ja, zelfs in Peru, natuurlijk wel in een Nederlands gezin spelen we drie potjes ‘Regenwormen'! Alhoewel in Peru het echt anders spelen is. Anne had maar vijf punten.
Vandaag zijn we naar SELA geweest. Niet de band maar het Seminario Evangelico de Los Andes. Wat zo mooi is hier, je stapt uit de taxi, ziet een grote stalen garagedeur, je doet m open: een enorm andere wereld dan je verwacht. Weer allemaal huisjes, parkeerplekken en daar dus ook SELA. Hier geeft Gerrit met andere docenten les aan ongeveer 40 studenten. Wat gaaf om te zien dat ook hier jongeren enthousiast zijn om meer over God te weten. We mochten even meeliften met de ochtendwijding. Heerlijk, even een preek midden in de week.
Het is enorm fijn vertoeven in huize Nijland. Wat is het heerlijk om gesprekken te hebben over zending, over roeping, over het leven in een andere cultuur. Wat is het leerzaam om al die ervaringen mee te nemen in ons noteboekje, wat is het indrukwekkend hoe God zijn weg gaat met mensen! Alle eer aan Hem! Eigenlijk zouden we nu meteen een scriptie van driehonderd bladzijden willen schrijven. Over de cocaproductie, de drugsbaronnen, de 'oploskoffie', het machismoprobleem, de invloeden van technologie hier. Maar ja, we hebben vakantie..!
Zometeen gaan we nog even een vliegticket halen want 20 juli hopen we richting Tarapoto te vliegen. Weer andere broers en zussen te ontmoeten, genieten van wéér een ander klimaat. We kijken er naar uit! U ook?
San Cristóbal & Parque las Leyendas
Vandaag hebben we een rustig dagje, dus we nemen even de tijd om onze belevenissen op te schrijven. We hebben tot nu toe vooral toeristische dingen gedaan en nog niet echt een manier gevonden om wat meer van de arme kant van Lima te zien. Soms is dat lastig maar het is ook goed om de mooie dingen te zien waar dit land -terecht- trots op is. Zo hebben we de kust en mooie parken bewonderd in Miraflores ( zie fotoalbum ), elke dag heerlijk gegeten en gisteren zijn we ook nog naar de enorme dierentuin geweest. Dit was wel grappig, want er waren een heleboel schoolkinderen die ons minstens zo interessant vonden als de dieren achter de hekken. Meisjes glimlachten verlegen en een aantal jongens daagden elkaar uit om ons aan te spreken met hun ´gebrekkige´ Engels. Oudere kinderen maakten zelfs foto´s, een gekke ervaring.
Later op de dag gingen we met Perla naar een heuvel van ongeveer 400 meter hoog, midden in de stad ( San Cristóbal ). Hier heb je een geweldig uitzicht en krijg je pas echt een idee hoe immens groot de stad is. De weg ernaartoe leidde door slechte buurten en langs smalle paadjes. Af en toe hielden we elkaars hart vast maar hierdoor kregen we voor het eerst wat te zien van dit soort wijken. De huizen zijn kleurrijk en steken af tegen het grauwe zand van de heuvels. Ze staan soms op gevaarlijk steile hellingen en zijn duidelijk niet bestand tegen aardbevingen of hevige regen. Deze omgeving gaf ons de gelegenheid om hierover een gesprek te beginnen met Perla. Het was wel goed om iets van haar te horen hoe ze hier tegenaan kijkt. Ze ziet als grootste probleem dat de communicatie met de landelijke gebieden in de rest van het land slecht is. Veel dorpen leven in een isolement. De mensen van daar die zich hier komen vestigen hebben dan ook een andere mentaliteit (Ze bouwen bijvoorbeeld hun huizen op plekken die gevaarlijk en slecht bereikbaar zijn), die zij zelf niet kan begrijpen. Kortom een leerzame dag en genoeg stof om over na te denken. Vandaag doen we verder rustig aan, vanavond gaan we naar een live show van muziek en dans uit de traditionele Andesgebieden. Een mooie afsluiter van onze dagen in Lima.. ( oeps.. Morgen natuurlijk! Wk-finale op Plaza de Armas! Kijk allemaal naar de Peruaanse ATV, dan zie je ons juichen bij de 3-1) En dan morgenavond richting Ayacucho, nog genoeg om naar uit te kijken!
btw, ons nummer is: +51198603332 sorry voor de verwarring, we wisten niet echt wat ervoor moest! Maar dit schijnt de goeie te zijn
We looked our eyes out ;-)
- stilte - we weten niet waar we moeten beginnen!
We schrijven vanuit een internetcafe in San Miguel, een wijk in Lima. Anne is net ontwaakt en ontvouwd uit zijn foetushouding - Peruaanse bedjes zijn zelfs voor Anne te klein - en na een koude douche zijn we meer dan wakker! Gisteren kwamen we op onaards vroege tijd aan op vliegveld Jorge Chavez te Lima. Na tien taxichauffeurs afgeslagen te hebben met een duidelijk Spaanse ´no´, zijn we op goed geluk met eentje in zee gegaan, voor 20 sol! Kan er mee door he, onno?
We missen jullie allemaal, bedankt voor de leuke reacties!
Hasta pronto!
Liefs Anne & Marianne
btw, ons nieuwe telefoonnummer is: (0051)986093332, we zijn benieuwd of de smsjes aankomen, dus als jullie iets te melden hebben...